2 Μαρτίου 2012

Maybe you're a star, but i am a moon.


Απο μικρο παιδι μου αρεσε να κοιταζω τα αστερια. Καποτε τα μετρουσα κιολας αλλα ειναι γρουσουζια μου ελεγαν «μη το κανεις». Ακομα το κανω βεβαια καπου, καπου οταν ο ουρανος ειναι καθαρος και  τον καταλαμβανουν ολα μαζι σαν ενα τεραστιο συνοθυλεμμα αστεριων . Αλλα φαινονται πιο λαμπερα αλλα οχι τοσο. Με τον καιρο καταλαβα πως ολοι θελουν να γινουν αστερια. Το ιδιο ηθελα και εγω καποτε. Με τον καιρο ομως καταλαβα πως τα αστερια ειναι παρα πολλα. Επισης τα αστερια παντοτε ειναι σχεδον ομοια μεταξυ τους αν οχι πανομοιοτυπα στον βραδινο ουρανο. Η μονη τους διαφορα ειναι πως αλλα φαινονται πιο εντονα και αλλα οχι. Υπαρχει ομως και κατι αλλο στον ουρανο. «Το φεγγαρι!» Σκεφτηκα.Και μετα αναρωτηθηκα. Γιατι ολοι θελουν να γινουν αστερια, ενω μπορουν να γινουν φεγγαρι? Το φεγγαρι ειναι μοναδικο!Ειναι διαφορετικο. Ομορφα διαφορετικο και αυτο με τον τροπο του. Ειναι δυνατον κανεις να μη θελει να γινει φεγγαρι? Το φεγγαρι επισης δε θα σε κανει ποτε να βαρεθεις γιατι δεν ειναι παντα το ιδιο. Αλλοτε ειναι μισο , αλλες φορες μισογεματο και αλλες φορες φαινεται τοσο μεγαλο που θαρρεις πως θα μπορεσεις να το αγγιξεις αν απλωσεις λιγο το χερι σου . Και υστερα σκεφτηκα πως τελικα δε θελω να γινω ενα αστερι ιδιο με τα αλλα."Θελω να γινω φεγγαρι!"

by Christy E.

[Outro :
“Be daring, be different, be impractical, be anything that will assert integrity of purpose and imaginative vision against the play-it-safers, the creatures of the commonplace, the slaves of the ordinary.” - Cecil Beaton.]

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Thank you for commenting <3

NEVER MISS A POST!

Follow

ARCHIVE